De tijd wordt bijna buigbaar in dit Booker Prize winnende verhaal, waarin Samantha Harvey een team astronauten beschrijft tijdens een ruimtemissie. Het wordt al snel duidelijk dat tijd er in de ruimte anders uitziet dan op aarde. ‘De ruimte scheurt de tijd aan flarden,’ leren de astronauten al vroeg in hun training. Hoewel er in dit boek maar 24 uur voorbijgaat, wordt het maar liefst 16 keer ochtend.

Wat ze zeiden is een literair antwoord op waargebeurde gebeurtenissen in een mennonitische gemeenschap in Bolivia tussen 2005 en 2009. Gedurende deze jaren werden de vrouwen in deze gemeenschap op grote schaal mishandeld en verkracht door de mannen uit hun omgeving. De roman beslaat twee dagen, waarin de vrouwen samenkomen in de kortstondige afwezigheid van de mannen om met elkaar in gesprek te gaan over wat hen is aangedaan en hoe nu verder. Om dit verhaal te kunnen vertellen kruipt Miriam Toews in de huid van de enige man die door de vrouwen wordt toegelaten. Hij doet verslag van hun woedende en vurige discussies.

In dit werk gebruikt Elif Shafak fictie om tijd te beschrijven die door weinig mensen naverteld kan worden, de tijd tussen leven en dood. We volgen Tequila Leila, die voor dood wordt achtergelaten op een vuilnisbelt in Tel Aviv, en zich in de laatste minuten van haar leven afvraagt hoe het zo ver heeft kunnen komen. Elke minuut brengt een nieuwe herinnering uit haar wegglippende leven.

In dit werk laat Brouwers zien hoe de tijd zich in taal oneindig laat uitrekken. Een stel komt vast te zitten in een lift, net voor de vierde verdieping. Wat volgt is een minutieuze beschrijving van obsessionele angsten in het hoofd van de mannelijke verteller, over vergankelijkheid, seks en dood.

In dit verhaal zitten we vast in een druilerige vrijdag van een groep vrouwen in een vooraanstaande Engelse voorstad. Aan de hand van deze ene dag in de levens van deze verschillende vrouwen leren we hoe ze omgaan met privilege, autonomie, ongelijkheid en de sleur van het dagelijks leven. 

Vier mannen spelen domino op Curaçao, een eindeloos lijkende warme zondagmiddag lang. Tijdens dat ogenschijnlijk simpele spel ontstaat er een groter gesprek over de nasleep van Curacao’s koloniale verleden, politiek, klasseverschillen en de wens om een betekenisvol leven op te bouwen. En zoals Arion (1936 - 2015) zelf ook benadrukte: ‘het boek lezen duurt even lang als de beschreven gebeurtenissen.’ De periode van zonsopgang tot zonsondergang op het eiland dus.

In het gedicht Plastic reconstrueert Matthew Rice een enkele nachtshift in een fabriek. Aan de hand van zijn eigen ervaring met fabriekswerk confronteert Rice de lezer met de impact van industriële arbeid op het individu en de maatschappij. Hij verbindt daarmee poëzie met een wereld waar zelden over gedicht wordt. 

Dit boek speelt zich in zijn geheel af binnen een boksring. In elk van de hoofdstukken staat een bokswedstrijd tussen twee de acht hoofdpersonen centraal. De beperkte hoeveel tijd maakt ruimte voor deze meeslepende, ritmische sport en de complexe en waaierende gedachtewerelden van de acht vrouwen die haar beoefenen.