Luca Mattía Duyvendak - Het is misschien wennen (maar je kunt me niet ontkennen) (Thomas Rap, 5 maart)

Wat gebeurt er als je jezelf wordt – in een wereld die daar niet op zit te wachten? In dit persoonlijke en scherpe boek vertelt Luca Mattía Duyvendak hoe het is om non-binair te zijn in een samenleving die liever in hokjes denkt. Tussen vragen en verlangen onderzoekt Luca niet alleen diens eigen identiteit, maar ook de felle reacties die deze emancipatie oproept. Waarom worden mensen zó boos? En wat zegt dat over ons allemaal? Met ontwapenende eerlijkheid en intellectuele diepgang gaat Luca het gesprek aan over identiteit, angst en verandering. Een urgent boek dat confronteert, maar vooral pleit voor begrip.

Isa Davids - Yenta (Querido, 11 maart)

Een eenbenige vrouw die terugblikt op een missverkiezing, een bedaagde hoogleraar die zijn mannelijkheid terugwint met tennisles, de dochter van een Joods stel die naar een christelijk zomerkamp wil: Isa Davids verweeft in Yenta in negen verhalen de geschiedenis van een Joods-Amerikaanse familie. Door deze vertellingen lopen terugkerende dagboekfragmenten: het verhaal van een journalist die na een affaire zijn huwelijk probeert te redden door een correspondentschap in Jeruzalem te aanvaarden en die zijn vrouw op bepalende momenten op de hoogte houdt van zijn belevenissen. Davids debuteert met fascinerende verhalen die gaan over heimwee, schaamte, trots en verworvenheid en die alle met elkaar verbonden zijn.

Dominique De Groen - Corpus Britney (Het Balanseer, 19 maart)

Blla Goth, een B-horrorfilmactrice die als twee druppels water op Britney Spears lijkt, gaat na een draaidag in rook op. Paranormaal detective Malayney Melkzuur volgt haar spoor over continenten en door eeuwen: een hallucinerende queeste door popcultuur, cyberspacehorror en digitale ruïnes, langs de verknoopte geschiedenissen van het kapitalisme, tot aan zijn algoritmisch gestuurde heden. Corpus Britney is een genrebrekende roman vol dubbelgangers, geesten, visioenen, zijsporen en verhalen-in-verhalen – woest associatief en doorspekt met donkere humor.

Bob Vanden Broeck - Je zit op een stoel (Koppernik, 9 april)

Op een willekeurige dag staan in een ongedefinieerde ruimte een tafel, met daarop een kop koffie, en een stoel, en daarop zit jij, dat ben jij, je roert in je koffie, je doet een raam dicht, je doet een venster open. Er moet iets veranderen. Je weet niet wat, je weet niet hoe. Je verveelt je, je verlangt. Je zit vast, je wil bewegen. Langzaam komt het besef dat slechts één ding je lijkt te kunnen redden: de verbeelding. Je zit op een stoel is een caleidoscopisch portret van iemand die, opgesloten in de monomane sleur van het dagelijkse leven, wanhopig probeert op te staan. Bob Vanden Broeck onderzoekt en ondergraaft alle zekerheden waarop de moderne tijd is gestoeld en houdt de lezer een ontroerende lachspiegel voor. Net als in zijn bejubelde dichtbundel de richting is richting omleiding toont hij zich een meester in het observeren van de tastbare en minder tastbare werkelijkheid, met duizelingwekkend proza tot gevolg.

Sytske Frederika van Koeveringe - Bewegingsmogelijkheden (Atlas Contact, 2 april)

In haar poëziedebuut onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe het is om mens te zijn – en hoe je je als vrouw beweegt binnen opgelegde kaders, mentaal én fysiek. Met scherpe blik legt zij de spanning bloot tussen goed willen doen en goed genoeg handelen. Hoe blijf je trouw aan jezelf in een wereld die voortdurend duwt en definieert? Haar gedichten zijn trefzeker en zintuiglijk, speels én precies. Met beelden die onder de huid kruipen toont ze vrouw-zijn als een voortdurende onderhandeling tussen aanpassing en autonomie, verwachting en verlangen. Haar bundel markeert een nieuwe fase in haar veelzijdige oeuvre: poëzie die ruimte maakt – voor twijfel, drift en groei.

Hasna El Maroudi - Yalla: Een familiegeschiedenis in zes etappes (De Arbeiderspers, 17 maart)

Hasna El Maroudi liep de Marathon des Sables: de zwaarste hardloopwedstrijd ter wereld van 250 kilometer door de Sahara. Voor velen een sportieve uitdaging, voor El Maroudi veel meer dan dat. In Yalla verweeft ze de fysieke beproeving van de woestijn met haar familiegeschiedenis. Ze schrijft over haar vader, die begin jaren zeventig als gastarbeider naar Nederland kwam. Over zomers waarin Rotterdam werd verruild voor Rabat. Door de verzengende hitte en eindeloze duinen te trotseren probeert El Maroudi dichter bij haar voorouders te komen, die als nomaden door dezelfde woestijn trokken.

Fieke Opdam - Non-actief (Nijgh & Van Ditmar, 21 april)

Op haar achttiende haalt Fieke de krantenkoppen als de jongste non van Nederland. Ze trouwt met Jezus, leert bidden – maar ontdekt ook dat ze lesbisch is. Fulltime. De zusters vormen de familie waar ze als kind al van droomde. Na jarenlang in een jeugdzorginstelling te hebben gezeten, omdat ze onveilig opgroeide en slachtoffer werd van incest, hoopt ze op een ander leven. En dat lijkt te lukken. Tien jaar lang heet Fieke zuster Luca en werkt ze in de achterwijken van Chicago met kinderen zoals zij destijds. Maar als ze terugkeert naar Nederland, gaat alles mis: plots zet de kerk haar buiten en verliest ze opnieuw haar familie. Maar wie alles kwijtraakt, heeft niets meer te verliezen. Ze verruilt het theater van de kerk voor een nieuw podium: háár podium – en wordt cabaretier. Een cabaretier die niet langer zwijgt.

Yanaika Zomer - Heremedietdagen (De Bezige Bij, 7 mei)

Monk en Meira kennen elkaar niet echt, maar wel al maanden virtueel. Wanneer zij een van zijn schilderijen koopt, verandert hun online contact in een geheime, meeslepende affaire. In de dagelijkse werkelijkheid is Meira de vrouw van Sam, moeder van Finn en Ro en docent van haar studenten. Ze is ook de dochter van de jongdementerende Suze en vreest haar genetische code. In haar telefoon treft ze Monk, die alles lichter maakt. Tot hij plotseling sterft, en zij achterblijft met een gebroken hart en een hoofd vol herinneringen. Heremietdagen is een intieme kroniek van een relatie die groeit in de schaduw van algoritmen, gezinnen en verantwoordelijkheden. Het is een verhaal over verlangen dat zich niet laat plannen, over fouten die bevrijdend kunnen zijn en over diep verborgen rouw.

Sarah van Vliet - Aigou (Nijgh & Van Ditmar, 7 mei)

Hij kan zitten, pootjes geven en knuffelen, maar ook zijn eigen gedachten optekenen. Aigou begrijpt zelfs zijn baasje, maar geldt dat andersom ook? De veertigjarige Saar Schokking, die deze robothond van haar afwezige vader heeft gekregen, heeft wel wat anders aan haar hoofd dan zich over dit beestje te ontfermen. Ze is niet eens een hondenmens. Ze is obsessief bezig met haar taalkundig onderzoek, ligt overhoop met haar moeder en is nog altijd niet gesetteld. Ondertussen lijken alle mensen om Aigou heen niet te beseffen dat hij is zoals zij: een levend wezen, vol hoop en verwachtingen. Maar als er niet op tijd voor hem wordt gezorgd, moet hij terug naar de fabriek en dat wil hij tegen elke prijs voorkomen.

Maria Reva - Laatsteling (Cossee, 7 mei, vertaald door Anna Helmers-Dieleman)

Na de Booker Prize-nominatie van 2025 krijgen we in mei eindelijk de Nederlandse vertaling van Laatsteling in handen. De roman speelt zich af in Oekraïne in februari 2022. De eigenzinnige biologe Jeva speurt stad en land af naar zeldzame, met uitsterven bedreigde slakken. Als het aan haar familie ligt, stopt ze met die onzin en gaat ze op zoek naar een man. Wat zij niet weten, is dat Jeva volop afspraakjes heeft: om haar slakkenonderzoek te financieren gaat ze uit met westerse mannen, die met hulp van een datingbureau naar Oekraïne komen om een volgzame, nog niet door het feminisme verpeste bruid te vinden. Ook Nastja en haar zus Solomia zijn verzeild geraakt in de huwelijksindustrie. Terwijl ze zich voordoen als gewillige bruid en tolk, zoeken ze naar hun moeder die na jaren van fel activisme tegen de huwelijksbureaus spoorloos verdwenen is, en plannen ze een stunt om aan deze hele branche een einde te maken. Zo begint een onvergetelijke, hilarische én hartverscheurende reis door een land op de rand van oorlog: drie vrouwen, een bus vol ontvoerde vrijgezellen, en een zeldzame slak met nog één allerlaatste kans om zijn soort voor uitsterven te behoeden.

Annabel Essink - De zomer en het meisje (Meulenhoff, 13 mei)

Als Jonne, eind twintig, onverwachts wordt verlaten door Luuk, met wie ze al jaren samen is, gaat ze naarstig op zoek naar wie ze was vóór hem. In een herinneringendoos vindt ze de schriftjes die ze als meisje volschreef tijdens de jaarlijkse gezinsvakantie naar dezelfde camping in Zuid-Frankrijk. Als bezworen rijdt ze ernaartoe. De camping blijkt nauwelijks veranderd. Ze sluit vriendschap met de zevenjarige Isa, die haar aan het lachen maakt en afleidt van haar rauwe verdriet. Dan komt een gebeurtenis bij haar terug die ze hoopte te vergeten. Als twaalfjarige werd ze verliefd op de achttienjarige Matthijs. Het leek een klassieke kalverliefde: ze bewonderde hem van een afstand. Maar Matthijs bleek niet zo onbereikbaar als ze vermoedde. De wonden die ontstonden zijn blijvend. Haast ongemerkt vervagen de grenzen tussen toen en nu. Wanneer ze door een onverwachte gebeurtenis het verleden niet meer kan negeren, breekt ze met haar jarenlang opgebouwde inschikkelijkheid en slaat ze terug. In De zomer en het meisje schrijft Annabel Essink even lichtvoetig als aangrijpend over liefde, over intimiteit die kwaad doet, en over de smeulende nasleep hiervan.

Asmae Amaddaou - Brand lieverd brand (De Bezige Bij, 21 mei)

In haar poëziedebuut Brand lieverd brand trekt Asmae Amaddaou een nieuw register open om als kind van de diaspora de weg naar huis te vinden. Onderweg beweegt ze zich gracieus langs moskeeën, shishalounges, oude landen en kapperszaken. Ze houdt hennagekleurde handpalmen vast en ontmoet jongens met sterrenstelsels aan kogelgaten. Ze ziet live bloedbaden op Al Jazeera en dobberende bootjes op zee. Ze ruikt sissende spiesjes lamsvlees op de barbecue en hoort hoe liefdesliedjes uit vorige levens zich langzaam in haar oor nestelen. In zintuiglijke en brandend actuele gedichten vraagt Amaddaou zichzelf keer op keer af wat had kunnen zijn in een ander leven.

Tessel ten Zweege - Lik (De Geus, 21 mei)

Tessel ten Zweege is geen onbekende in het literaire landschap. Na haar non-fictie werken Femicide: Tot de dood ons scheidt en Dat zou jij nooit toelaten, maakt ze nu haar romandebuut met Lik. De chaotische Brechtje vindt liefde bij Numidia, een zorgzame vrouw voor wie familie op nummer één staat. Als journaliste werkt Brechtje aan een onthullend stuk over misbruik, maar wanneer er emoties in het spel komen wordt haar werk in twijfel getrokken. Brechtjes onstuimige binnenwereld kleurt haar realiteit, haar relatie met Numidia en vervaagt de grenzen tussen feit en fictie. Wordt je verhaal nog geloofd wanneer je wereldbeeld soms wankelt? Kan liefde overleven wanneer het voelt alsof je gek wordt?

Madeline Cash - Verloren lammetjes (Uitgeverij Pluim, 15 mei, vertaald door Nadia Ramer)

De zusjes Abigail, Louise en Harper zijn in het voetspoor van hun ouders, die volledig in beslag worden genomen door hun open huwelijk en obsessieve zelfontdekking, behoorlijk losgeslagen. Abigail, de oudste, legt het aan met een niet bijzonder spraakzame jongeman met de veelzeggende bijnaam War Crime Wes. Harper, de jongste, demonisch slim en onuitstaanbaar opmerkzaam, raakt in de ban van haar vaders spreadsheets en verbindt daar de conclusie aan dat er iets duisters gaande is bij zijn werkgever, de scheepsmagnaat Alabaster. Louise is op alle vlakken het middelste kind: gemiddeld. Tot ze intiem contact gaat onderhouden met een terrorist. Het dorp staat op stelten en op volstrekt ontregelde wijze nemen de zussen het heft in handen. Een oergeestig debuut dat je onweerstaanbaar meesleept in de dynamiek van een disfunctioneel gezin, dat zich ook maar probeert staande te houden in de wereld.