Meteen een lastige vraag. In alle eerlijkheid heb ik dit gedicht links laten liggen. Dat gebeurt soms, maar dit was een mooie gelegenheid om iets te herzien wat ik mentaal had afgeschreven. In dit gedicht tracht ik het abstracte van de online wereld en de nostalgie van de fysieke realiteit elkaar te laten ontmoeten. Ik heb altijd een fascinatie gehad over het bestaan van twee realiteiten, online en offline. Vanuit die gedachte ben ik gaan schrijven, een heel exact doel is er dan nog niet. Ik zou mijn schrijfproces als ‘oorsprongloos’ beschouwen. Ja, er zijn wel fascinaties en interesses, maar meestal begin ik een stuk met een zin of strofe die ik ‘gewoon heel vet vind’ en dat voelt ‘oorsprongloos’. Niet omdat ik geen gedegen onderzoek doe, maar het is hoe mijn hoofd de taal verwerkt. Waar het stuk precies over gaat, vind ik meestal voor de lezer irrelevant. Er is geen fout antwoord op de vraag: ‘waar denk jij dat dit stuk over gaat’. In de structuur probeer ik wel de twee werelden gescheiden te houden. Juist om aan te tonen dat het verdriet dat dit stuk met zich meedraagt in beide zit, ook in Interlude III.

Ik denk dat de online en offline realiteit steeds meer in elkaar overvloeien. De grenzen die ooit heel duidelijk waren zijn nu soms moeilijk aan te duiden. Je kan in een supermarkt werken, maar ook supermarkt simulator spelen. Je kan naar een sekswerker gaan of je kan VR porno kijken. Dit zijn veelal nog alternatieven voor elkaar (en natuurlijk niet exact hetzelfde), maar er is ook steeds meer digitale inmenging in eerder veelal offline handelingen. Denk aan reclameschermen in toilethokken, bestellen bij een bestelpaal en natuurlijk lopen we overal met onze smartphones. Ik schrijf ook vrijwel alles op mijn laptop of PC, zo ook dit gedicht en de antwoorden op dit interview. Maar doordat de grenzen steeds onduidelijker worden, staan de extremen (bijvoorbeeld: een bos zonder bereik vs. de metaverse) stark in contrast met elkaar. Die verschillen zijn fascinerend en verdienen mijn taal. Tegenwoordig laat ik dit contrast iets meer voor wat het is en focus ik mij vrijwel uitsluitend op werelden die gecureerd zijn vanuit digitale omgevingen waaronder games. De offline wereld heb ik via de desbetreffende server op offline gezet.

Ik kan het beste schrijven als ik mijn brein op een dag als het ware overstimuleer. Dit kan bijvoorbeeld door een literair festival te bezoeken en talloze programma’s te bezoeken. Als ik dan vermoeid met de trein naar huis ga, vloei ik leeg en kan ik zo drie pagina’s vol tikken en vanuit daar kan ik gemakkelijk een eindproduct realiseren. Dit is een ideaal scenario, maar ik moet ook gewoon werken, het kost tijd en geld en soms na een drukke week heb je niet nog zin om te gaan luisteren naar vier lezingen en vijf voordrachten. Dus geef ik graag het volgende mee. Iedereen kent een innerlijke criticus, de ene is strenger dan de ander, maar vaak kan deze ons hele schrijfproces platleggen. Luister naar deze criticus, geef die een naam en leer diens zwakke plekken kennen, vervolgens gebruik je deze informatie om die uit te schakelen. Maak er je eigen actiefilm van. Wat ik dus eigenlijk probeer te zeggen is leer jezelf kennen en weet wat wel en niet werkt. Soms is lief zijn voor jezelf, lief zijn voor jezelf en soms is lief zijn voor jezelf, streng zijn voor jezelf (dankjewel psycholoog). Uiteindelijk vind je de manier die voor jou het beste werkt en gaat het schrijven makkelijker. En natuurlijk het lekker veel luisteren en/of lezen van poëzie. Ikzelf kijk erg op naar de poëzie van Maxime Garcia Diaz, Merel van Slobbe en Roan Kasanmonadi. Hun thema’s schuren aan die van mij en hebben er onder andere voor gezorgd dat ik schrijf wat ik nu schrijf.