In deze dystopische novelle heeft het Japan van de toekomst een nieuw systeem ingevoerd in de hoop het probleem van de bevolkingsafname aan te pakken: wie tien baby’s baart krijgt de kans om iemand naar keuze te doden. Hoofdpersoon Ikuko vindt de bevalcultus maar raar, en kan zich dan ook niet vinden in haar zus, wiens tiende en laatste bevalling nadert. ‘Komt het niet neer op veroordeeld worden tot marteling nog voordat je een moord hebt begaan?’

Op een warme zomerdag ontmoeten we in Tokio drie vrouwen: de dertigjarige Natsuko, haar oudere zus Makiko en Makiko's tienerdochter Midoriko. Makiko overweegt haar borsten te laten vergroten terwijl haar dochter recentelijk is gestopt met praten en worstelt met haar eigen veranderende lichaam. Terwijl Natsu acht jaar later tegen een schrijversblok aanloopt bij het schrijven van haar langverwachte tweede roman koestert ze de wens om moeder te worden. Als alleenstaande vrouw wordt ze echter gedwongen alternatieve methoden om zwanger te raken te onderzoeken: van internationale spermadonatie tot het maken van illegale afspraken met schimmige donoren in eigen land.

Shaka heeft een aangeboren spierziekte en vervormde ruggenwervel, waardoor haar leven zich afspeelt tussen de muren van een zorginstelling. Om de dagen door te komen schrijft ze in het geheim erotische verhalen voor een online platform. Naarmate Shaka’s verhalen meer aandacht vergaren wordt haar neiging tot opruiing steeds groter, en komt de onvermijdelijke confrontatie met haar geheime identiteit dichterbij. Hoe ziet seksueel en romantisch verlangen eruit als er vanuit de maatschappij wordt aangenomen dat dat niet voor jou is weggelegd?

Terwijl Yocchan de zelfmoord van haar vader probeert te verwerken blijft ze dromen dat ze hem spreekt via de telefoon. Wanneer haar moeder op een dag bij haar op de stoep staat en ongevraagd intrekt begint een nieuw hoofdstuk van rouwverwerking en acceptatie. In deze aangrijpende tragedie brengt Yoshimoto na Kitchen (2022) opnieuw een betoverend eerbetoon aan de helende kracht van familie, gemeenschap en eten.

Op een eiland verdwijnt op mysterieuze wijze steeds meer: hoeden, vogels, boeken, rozen... Het straatbeeld wordt steeds leger en het geheugen van de inwoners vertoont alsmaar grotere gaten. De enkelen die blijven herinneren vrezen voor hun leven. Ze zijn bang voor de draconische geheugenpolitie die de taak heeft over deze collectieve vergetelheid te waken en te zorgen dat wat verdwenen is, vergeten blijft. Wanneer een jonge schrijver ontdekt dat haar redacteur in gevaar is voor de geheugenpolitie, maakt ze een schuilplaats onder haar vloer om hem te verbergen. De geheugenpolitie is een creatieve reflectie op het gevaar van totalitarisme en een meesterlijk verhaal over de houvast die literatuur kan bieden tegenover de uitwissing van de geschiedenis.

Dit boek van Tsushima verscheen voor het eerst in 1979, maar werd enkele jaren geleden herontdekt. Het verhaal volgt een jonge vrouw die met haar tweejarige dochter naar een nieuw appartement in Tokio verhuist. Ze is net gescheiden en probeert haar werk te combineren met de zorg voor haar kind. De grote ramen van het appartement laten veel licht door, en de vrouw voelt zich bevrijd. In de maanden die volgen verliest ze echter de controle over haar leven. Ze wankelt, zekerheden verdwijnen en twijfel neemt de overhand. In twaalf korte en loepzuivere hoofdstukken weet Yuko Tsushima tot de kern te komen van verlies en verlangen.